اگر به خاطر زيبايي ، دوستم ميداري دوستم مدار!
خورشيدرا دوست بدار با گيسوان زرينش .
اگر به خاطر جواني دوستم ميداري دوستم مدار!
به بهار عشق بورز كه هر ساله جوان است.
اگر به خاطر دارايي دوستم مي داري دوستم مدار!
پري دريايي را دوست بدار كه مرواريد و ياقوت ، بسيار دارد.
اگر دوستم مي داري به خاطر عشق پس هر آينه دوستم بدار!
دوستم بدار همواره من همواره عاشق ات خواهم بود
غم هایت به کوتاهی آب شدن برف زیر پرتو خورشید و خنده هایت به بلندی یــلــدا
و هنوز شب هایم بی تو همیشه یلــــــــــداست!
دانه دانه های دلم از برای تو!
آن تیره مردمکها ، آه
آن صوفیان ساده ی خلوت نشین من
در جذبه ی سماع دو چشمانش
از هوش رفته بودند...
تو نیستی که ببینی ،
چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاریست
چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست
چگونه جای تو در جان زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است
تو از بلندی ایوان به باغ می نگری.
درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها
به آن ترنم شیرین
به آن تبسم مهر
به آن نگاه پراز آفتاب می نگرند.
تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است
طنین شعر نگاه تو در ترانه ی من ....
فریدون مشیری
من، همین یک نفس از جرعه جانم باقیست
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش...
بی تو
وقتی شعر هایم را...؛
روی کاغذ "ها" می کنم...؛
گرمای نبودنت مرا تسخیر می کند...؛
تصمیم می گیرم...؛
شعری را بی تو نگویم...؛
من صداي نفسهاي تو را
كه مرا مي خواند
در آن سوي اين ديارمي شنوم
احساس ميكنم
گرمي دستانت را...
و شوق نگاهت را
به تماشا مي نشينم
تا تو بيايي
عبور بايد كردعبور
از وراي اين فواصل بسيار
و من عبور مي كنم با تو
آن هنگام كه من تو را
احساس مي كنم
درون سينه ام
و تو مرااي همنفس
آري عبور مي كنم با تو
از وراي اين فواصل بسيار
در نهفته ترين باغ ها ، دستم ميوه چيد.
و اينك ، شاخه نزديك ! از سر انگشتم پروا مكن.
بي تابي انگشتانم شور ربايش نيست ، عطش آشنايي است.
درخشش ميوه ! درخشان تر.
وسوسه چيدن در فراموشي دستم پوسيد.
دورترين آب
ريزش خود را به راهم فشاند.
پنهان ترين سنگ
سايه اش را به پايم ريخت.
و من ، شاخه نزديك !
از آب گذشتم ، از سايه بدر رفتم.
رفتم ، غرورم را بر ستيغ عقاب- آشيان شكستم
و اينك ، در خميدگي فروتني، به پاي تو مانده ام.
خم شو ، شاخه نزديك!
تمام روز در آیینه گریه میکردم
بهار پنجره ام را
به وهم سبز درختان سپرده بود...
من از تو میمردم .....
اما ...
تو زندگانی من بودی
می آیم ، می آیم ،می آیم
با گیسویم:ادامه ی بوهای زیر خاک
به چشمهایم : تجربه های غلیظ تاریکی
با بو ته ها که چیده ام از بیشه های آنسوی دیوار
می آیم، می آیم ، می آیم
و آستانه پراز عشق میشود
و من در آستانه به آنها که دوست میدارند
و دختری که هنوز آنجا ،
در آستانه ی پر عشق ایستاده، سلامی دوباره خواهم داد...
روی نفس تافته ی کویر و قطره های نرم باران ....
روی پیشانی خورشید و بیدهای رها در باد ...
مینویسم...
جز تو دل به کس نخواهم داد....
غروب شد ... خورشید رفت..آفتابگردان به دنبال خورشید میگشت ..
ناگهان ستاره ای چشمک زد، آفتابگردان سرش را پایین انداخت ...گلها
هرگز خیانت نمیکنند....
نور دلیل تاریکی بود و سکوت دلیل خلوت.....
تنها عشق بی دلیل بود که تو دلیل آن شدی....
چشم هايم نصفه نيمه بسته اند
چشم هايم مثل قلبم خسته اند
چشم هايم را نميخواهم بيا
مال تو باشد بياندازش هوا
پای من را هم ببر از اين اطاق
پرت کن آنرا درون باطلاق
دست هايم هم برای تو شدند
دستهايی که دراز و بی خودند
بيخودی اين گوش ها را من چرا
با خودم همراه دارم هر کجا ؟!
هر چه را ميخواستی پا؛ دست؛ سر
از تنم بردار همراهت ببر
یک کمی از خویش من را دور کن
تولدم را همچو من فراموش کن
نگران نيستم.
سهمی هم نمی خواهم ديگر.
تنها برايم باران بفرست.
بر جاده های غربت قدم زدن باران می خواهد،
برای پوشاندن شبنم چشم ها!
هر قدر جلو تر می رويم،
کوچکتر می شويم.
تنها گاهی بزرگ شده ايم،
برای دردهای بزرگتر!
اما من،چيزی نمی گويم
سهمی نميخواهم.
برايم نور بفرست.
خورشيد هم گاهی چنان کوچک می شود که نور می خواهد
دروغ گفته اند.
آسمان همه جا يک رنگ نيست.
اين جا نقطه کور دنياست.
نور می خواهد،
باران می خواهد.
برای شبنم چشمهايم،
يا تو؛
يا باران!
شنيده ام كه مي خواهي به سويم باز گردي
شنيده ام كه پشيماني را در خم پيشانييت نشانده اي
شنيده ام كه لبها يت را براي بوسيدن لبها يم
به تبسمي شيرين آغشته اي
شنيده ام كه دستانت را براي به آغوش كشيدنم باز نگه داشته اي
شنيده ام كه عاشقانه ترين نگاهها را براي لحظه ي ديدارمان خريده اي
شنيده ام كه دفتري از جنس اشك براي روزهاي نديدنم كنار گذاشته اي
شنيده ام كه طپش هاي قلبت را به مناسبت هديه روز تولدم
كادو پيچ كرده اي
شنيده ام كه با واژه ي دوستت دارم برايم گلوبندي از شقايق ساخته اي
شنيده ام كه ثانيه شمارهاي نفست را براي روز ديدنم تنظيم كرده اي
و در آخر شنيده ام كه با صداي رعدوبرق از خواب بيدار شده ام
و ديده ام كه جز خواب نديده ام
آسمان همچو صفحه ی دل من
روشن از جلوه های مهتابست
امشب از خواب خوش گریزانم
که خیال تو خوشتر از خوابست
خیره بر سایه های وحشی بید
می خزم در سکوت بستر خویش
باز دنبال نغمه ای دلخواه
می نهم سر بروی دفتر خویش
تن صدها ترانه می رقصد
در بلور ظریف آوایم
لذتی ناشناس و رویا رنگ
میدود همچو خون به رگهایم
آه.. گویی زدخمه ی دل من
روح شبگرد مه گذر کرده
یا نسیمی در این ره متروک
دامن از عطر یاس تر کرده
بر لبم شعله های بوسه ی تو
میشکوفد چو لاله گرم نیاز
در خیالم ستاره ای پرنور
میدرخشد میان هاله ی راز
ناشناسی درون سینه ی من
پنجه بر چنگ و رود می ساید
همره نغمه های موزونش
گوئیا بوی عود می آید
آه... باور نمی کنم که مرا
با تو پیوستنی چنین باشد
نگه آن دو چشم شور افکن
سوی من گرم و دلنشین باشد
بیگمان زان جهان رویایی
زهره بر من فکنده دیده ی عشق
می نویسم برروی دفتر خویش
"جاودان باشی ای سپیده ی عشق"
فروغ...
اول دو راهی آشنا شدن .....
باز هم براي تو مي نويسم تا بداني ياد تو در لحظه لحظه من جاريست
باز هم از ديوارهاي فاصله عبور مي كنم و در ژرفاي لحظه با تو بودن گم ميشوم
و در ان لحظه رويايي در درياي بي پايان چشمانت غرق ميشوم
تا در ان لحظه در نگاه تو گم شوم تا خودم را بيابم و از زندان لحظه هاي بي تو بودن رها شوم
شايد بتوانم به روياي با تو بودن برسم و چه روياي شيرينيست روياي با تو بودن
رويايي كه دست من را به دستان گرم تو ميرساند
آنگاه من در گرماي وجود تو ذوب مي شوم. در آن زمان زبان از سخن گفتن عاجز است
در اين روياي دلنشين تنها دلهاي ما هستند كه با هم نجوا مي كنند
گويي از پيوند دستهاي ما روح ما نيز به هم پيوند خورده است
مگذار که از ابریشم من حله ببافند
در پیله ی من حسرت پروانه شدن بود
گفتم بگو
سکوت کردی و رفتی
و من
هنوزدر انتظار شنیدن ...
شعر هم مثلِ من
وقتي گرسنگي هايِ گرمِ پروانه را
بوسه مي ريزد
تبسم هاي دختر آيينه را
پاره مي بيند، آتش مي گيرد
چه همزادي به تقديرِ خويش ، شانس برده ام
كه هيچ دهاني به سلامي
شعر هم مثلِ«تو»، فرداهاييست
كه مثل هميشه ، دوستش مي دارم
خوب می دانی كه در چشمت گرفتارم هنوز
عشق را در چشمانم میخواندی
اما هیچگاه آن را نمی دیدی
تا آن هنگام ........... آن هنگام که
چشمانت را بستی و من برای اولین بار بوسیدمت
آری .......... آری
حالا دیگر بی اختیار میگریستی و
با نگاهت میگفتی که عشق را دیده ای.... عشق را دیده ای
و
نازنينم
مرا ببخش
مرا بخاطر لحظه هاي تند
لحظه هاي تلخ
و لحظه هاي دور از احساسِ تو
ببخش
بخاطر تمام لحظه هايي
كه شور زندگي را از تو گرفت
كه از درونت خالي ساخت
واز بيرونت چهره اي غم آلوده و سرد
كه از نگاهت ستارة خوشبختي را گرفت و به قعرِ آبيِ چشمانت برد
مرا به آن نگاه معصومانه ات
بخاطر تمام شبهايي كه از روي عيش بود
نه از روي عشق
ببخش
شايد تمامي اين لحظه ها بخاطر تو بود
براي تو
شايد نگاه خستة من به زمين بخاطر تو بود
اما
نازنينم
مرا بخاطر تمام نابخشودني ها
ببخش
تازه داشتم حفظ می شدم
چشمهات را
ياد می گرفتم
موهات را
که می وزيد پابرهنه
به اشتياق روشن آب
کجا حالا؟
گلدان نچيدم مگر برای دستهات
تنگ ندزديدم برای دلت
کجا پس؟
چقدر رفتن تو کوچ دارد
دختر!
چقدر کوچ تو کولی
و گلوی من
تپه تپه
بغض
که می ريزد دلم از پيچ پرتگاهش
پرت می شود پايين
حواسم
و لبم مدام منت سيگار می کشد
تازه فهميدهبودم نفس
وقتی همه چيز
به دليل گيسوان تو هست
چقدر ممد حيات می شود
و چقدر خدا
از ابتدای حوا
هی نوشتهات
هی خط زدهات
تا من
(که پشت ديوارهای زمين منتظر بودم
ناخن می جويدم که نيايد صدای دستهام
حتی بلند راه نمی رفتم
نخوابيدم
تا حواس ملکوت پرت هيچ چيز نشود)
تسليم شوم به سايهی طولانی خدا
وقتی که می ايستد روی پنجههای غروب
دزدکی نگاهت می کند
و
لبخند می زند
...دختر
حالا
کجا پس...؟؟؟
تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست
محرمی چون تو هنوزم به چنین دنیا
نیستاز تو تا ما سخن عشق همان است که رفت
که درین وصف زبان دگری گویا
نیستبعد تو قول و غزلهاست جهان را اما
غزل توست که در قولی از آن اما
نیستتو چه رازی که به هر شیوه تو را می جویم
تازه می
یابم و باز از تو اثری پیدا نیستشب که آرام تر از پلک تو را می بندم
با دلم طاقت دیدار تو تا فردا
نیستاین که پیوست به هر رود که دریا باشد
از تو گر موج نگیرد به خدا دریا
نیستمن نه آنم که به توصیف خطا بنشینم
این تو هستی که سزاوار تو با اینها نیست
عطر اندام پاييز
از طرح چشمهايت
ترانه می شود
ترانهای
که ازحماسهی پريشان گيسوانت
سرشار است
امشب دیگر سکوت را بشکن٬ نازنینم
ببین این منم٬
این منم که به کلبه عشقمان بازگشته ام
جای تو خالی است
ببین کلبه را امشب چراغانی کرده ام٬
از این دیوار به آن دیوار ریسه کشیده ام٬
برگرد بهار من
!بگو چه میخواهی٬
چشم آبی می خواهی٬ باشد سراپا دریا می شوم
گیسوی مشکی می خواهی٬ آسمان شب می شوم
...
راستی آسمان را ببین
لباس مهمانی برتن کرده است
او را هم امشب دعوت کرده ام
تا در آغوش هم به ستارگان پیراهنش خیره شویم
بهار را ببین!
ببین دستان سنگدل خزان چه برسرش آورده است
ببین غم دوری تو٬ چگونه بغضش را تکه تکه کرده است
ببین چگونه احساسش هزار پاره شده است
ببین لبانش٬ رنگ لبخند را از یاد برده اند
ببین...
برگرد نازنینم
برگرد تا کلبه عشقمان را ستاره باران کنیم٬
برگرد تا دور تا دور باغچه را بنفشه بکاریم٬
برگرد تا امشب از بوی اطلسی ها سرمست شویم٬
برگرد که بهار آغوش سبز تو را می طلبد٬
برگرد٬ برگرد٬ برگرد
اگر بیایی٬ تمام شهر را گلباران میکنم
اگر بیایی٬ تا صبح غزل عشق برایت می خوانم٬
اگر بیایی
راستی از کدام سو می آیی؟
از آسمان٬ از پشت ماه یا از ورای امواج دریا؟
همسایه پری دریایی شده بودی٬
که مرا از یاد بردی
یا ماه تو را افسون کرده بود؟
برگرد که امشب٬
بهار چشمانش را سرمه کشیده است٬
برگرد که امشب
سرخی آتش را بر لبانم نشانده ام٬
برگرد که امشب
گیسوان مواج دریا را به امانت گرفته ام
امشب آنقدر می نویسم تا تو بیایی
کاش! موقع رفتن ازت قول میگرفتم که بر میگردی
کاش! به عطر اطلسی ها قسمت می دادم٬
کاش! با ناز چشمانم افسونت میکردم
راستی امشب٬ بلبلان را هم خبر کرده ام
تا من و تو زیر باران آوازشان٬ تاصبح برقصیم
باران
میدانم که عاشق بارانی٬ اصلا ای کاش! من باران بودم تا شاید دوستم میداشتی
هروقت باران اشکهایش را پشت شیشه اتاق می ریخت
من به یادت اشکهایم را روی گلهای قالی می ریختم
برگرد امشب نازنینم
شب تابها را گفته ام که کلبه مان را نورباران کنند
به گلهای سرخ گفته ام که کلبه را عطر افشان کنند
میدانم که گل سرخ را دوست داری٬
ای کاش! گل سرخ بودم تا شاید دوستم میداشتی
باورت نمیشود
تا نبینی باورت نمیشود
حتی در خیالت هم نمی گنجد که امشب چه مهمانی برپا کرده ام
ولی٬ تا تو
ولی تا تو نیایی ٬ جشن من رنگ عشق نمیگیرد
برگرد امشب نازنینم
سحر نزدیک است٬ نگذار که طلوع خورشید٬ بزم شبانه مان را بر هم بزند
آخر فردا دیگر بهاری نیست که برایت لبخند بزند٬
دیگر فردا٬ بهاری نیست که نگاهت را بوسه باران کند٬
دیگر فردا٬ بهاری نیست که سرش را مهمان شانه هایت کند٬
دیگر فردا٬ بهاری نیست که احساسش را نقاشی کنی
برگرد امشب نازنینم! سحر نزدیک است٬
دیگر فردا بهاری نیست٬ بهاری نیست٬
بهاری
نیست٬ نیست٬ نیست
تنها تویی 
