آسمان همچو صفحه ی دل من

روشن از جلوه های مهتابست

امشب از خواب خوش گریزانم

که خیال تو خوشتر از خوابست

                                                            خیره بر سایه های وحشی بید

                                                            می خزم در سکوت بستر خویش

                                                            باز دنبال نغمه ای دلخواه

                                                            می نهم سر بروی دفتر خویش

تن صدها ترانه می رقصد

در بلور ظریف آوایم

لذتی ناشناس و رویا رنگ

میدود همچو خون به رگهایم

                                                            آه.. گویی زدخمه ی دل من

                                                            روح شبگرد مه گذر کرده

                                                            یا نسیمی در این ره متروک

                                                            دامن از عطر یاس تر کرده

بر لبم شعله های بوسه ی تو

میشکوفد چو لاله گرم نیاز

در خیالم ستاره ای پرنور

میدرخشد میان هاله ی راز

                                                        ناشناسی درون سینه ی من

                                                       پنجه بر چنگ و رود می ساید

                                                       همره نغمه های موزونش

                                                       گوئیا بوی عود می آید

آه... باور نمی کنم که مرا

با تو پیوستنی چنین باشد

نگه آن دو چشم شور افکن

سوی من گرم و دلنشین باشد

                                                     بیگمان زان جهان رویایی

                                                     زهره بر من فکنده دیده ی عشق

                                                     می نویسم برروی دفتر خویش

                                                    "جاودان باشی ای سپیده ی عشق"

                                                                                               

                                                                                                 فروغ...