قصه ای در شب...

 

                                         باد از راه می رسد عریان و عطر آلود

 

                                    خیس،باران می کشد تن بر تن دهلیز

 

                                   در سکوت خانه می پیچد نفس هاشان

 

                                   ناله های شوقشان لرزان ووهم انگیز

 

 

                                 چشمها در ظلمت شب خیره بر راهست

              

                                  جوی می نالد که"آیا کیست دلدارش؟"

               

                                 شا خه ها نجوا کنان در گوش یکدیگر

                                           

                                             ...............

                          

                               "ای ریغا... در کنارش نیست دلدارش"

 

 

                               کوچه خاموشست و در ظلمت نمی پیچد

 

                                 بانگ پای رهروی از پشت دیواری

 

                                می خزد در آسمان خاطری غمگین

 

                                  نرم نرمک ابر دود آلود پنداری

چه می کنی با دل من؟

 

هر که رفت
پاره ای از دل ما را
با خود برد ...

اما

او که با ماست
او که نرفته است
از او بپرسید
که چه می کند با دل ما !؟ ...

 

محبوب من...

 

محبوبم !

اگر برای آن به سوی تو می آیم

که مرا از شعله های دوزخ نجات بخشی ،

بگذار که در آنجا بسوزم .

و اگر برای آن به سوی تو می آیم

که لذت بهشت را به من بخشی ،

بگذار که درهای بهشت به رویم بسته شود .

اما اگر برای خاطر تو به سویت می آیم ،

محبوبم ! مرا از خویش مران !

متبرکم کن .

تا در کنار زیبایی جاودانه ات

تا ابد لانه کنم ...

 

 

تقصير تو نبود ...

 

تقصير تو نبود !
خودم نخواستم چراغ قديمی خاطره ها ؛
خاموش شود !
خودم شعرهای شبانه ی اشک را ؛
فراموش نکردم !
خودم کنار آرزوی آمدنت اردو زدم !
حالا نه گريه های من دينی به گردن تو دارند ؛
نه تو چيزی بدهکار دلتنگی اين همه ترانه ای !
خودم خواستم که مثل زنبوری زرد ؛
بالهايم در کشاکش شهد ها خسته شوند
و عسلهايم
صبحانه ی کسانی باشند ؛
که هرگز نديدمشان !
تنها آرزوی ساده من اين بود ؛
که در سفره ی صبحانه ی تو هم عسل باشد !
که هراز گاهی کنار برگهای نوشته هايم بنشينی
و بعد از قرائت بارانها ؛
زير لب بگويی :
يادت بخير ! نگهبان گريان خاطره های خاموش !
همين جمله ؛
برای بند زدن شيشه ی شکسته ی اين دل بی درمان ؛
کافی بود !
هنوز هم که هنوز است ؛
از ديدن تو در خيابان خيس خوابهايم
شاد می شوم !
هنوز هم جای قدمهای تو ؛
بر چشم تمام ترانه هاست !
هنوز هم همنشين نام و امضای منی !
ديگر تنها دلخوشی ام ؛
همين هوای گفتن است !
همين شکفتن شعله !
همين تبلور بغض !
به خدا هنوز هم از ديدن تو ؛
در پس پرده ی باران بی امان ؛
شاد می شوم ...

 

رویا...

 

 

 

               با نگاهی گرم و شوق آلود

 

    بر نگاهم راه می بندد

 

            "ای دو چشمانت رهی روشن به سوی شهر زیبایی

        ای نگاهت باده ای در جام مینایی

  آه، بشتاب ای لبت همرنگ خون لاله ی خوشرنگ صحرایی

  

ره، بسی دور است

 

    لیک در پایان این ره ...قصر پر نور است..."

 

عبور از شب...

 

                                       ای روشنایی سحر، ای آفتاب پاک

                                         

                                            ای مرز جاودانه ی نیکی

 

                                    من با امید وصل تو شب را شکسته ام

 

                                   من در هوای عشق تو از شب گذشته ام

 

                                    بهر تو دست و پا زده ام در شکنج راه

 

                                   سوی تو بال و پر زده ام در ملال شب...

 

 

شکوفه ی یخی ...

 

بر‌آنم كه تمام خورشیدها را

چون شكوفه‌های نارنج
بر طر‌ّّه‌ مویت بنشانم
اما تو
به دورها چشم دوخته‌ای :
از كهكشانی دیگر
و سیاره‌ای دیگر
شكوفه‌ای یخین را انتظار می‌كشی
كه برای چیدنش
می‌باید
سفری طولانی بیاغازم
و در راه بازگشت
تشنه
بمیرم ...

 

 

عاشقانه...

 

درخت
برگهای خویش را
پیشکش باد می کند
تا باد
برایش
ابرهای بارانی آورد
برگها
عاشقانه
ترک زادگاه خویش می کنند
و راه سرنوشت را پیش می گیرند ...

باران می آید
و درخت تنهاست ...

 

و من عاشق ...

 

 

دنیایش آبی بود
دستانش پر از ستارگان
دلش ماه بود ...
صورتی نورانی
با گونه های سرخ مثل سیب
نگاهش زیبا بود
و
نگاهش
مانند کودکی معصومانه
در وجودم دوید
و در دلم نشست ...

 

نوری در چشمانش بود
که انگار
خورشید امروز
در قلب او
طلوع کرده است ...

 

 

 

توبه...

 

خاطرم هست آخرین بار که مریمی مرا در پاییز تنها گذاشت

عهد کردم انار دلم را برای خودم نگه دارم

عهد کردم هیچوقت سفره ایی دو نفره نچینم

خدایا

توبه ، توبه ...

 

مثل مجنون

 

آخرش دل را به دریا می زنم

زندگی را رنگ رویا می زنم

هرچه باداباد،هر جا می رسم

دم ز عشقت بی مهابا می زنم

گر مرا از خود برانی عاقبت

مثل مجنون سر به صحرا می زنم

من از این ساحل نشینی خسته ام

با غمت دل را به دریا می زنم

 

دلتنگی ...

 

پروانه دلم هر دَم

به پنجره اتاق, دلتنگی ام می زند بی تاب.

و اتاق

هر دَم

تنگتر

می شود.

با سنگ, دلتنگی در سينه

می نشينم

و پروانه ام را نوازش می دهم ...

 

سودا...

 

چه دانستم که این سودا

مرا زین سان کند مجنون

دلم رادوزخی سازد

دو چشمم را کند جیحون ...

 

پروانه ی من ...

 

بگذار دنيا
در هوس‌های تند نفرت و کام
بميرد
من با نفس‌های تو
بيدار می‌شوم ...
از صدف درآمدی ديروز
و حالا بر کف دست من
پرواز را دل دل می‌کنی!
گفتم؟
پيش از تو
هيچ مرواريدی پروانه نشد ...

 

تنهایي...

 

شب شده چشمم تو را دائم تمنا مي کند
دل اسير درد تنهاييست حاشا مي کند

نازنين ،آرام جان ! اين غصه ها از بهر چيست ؟
يا زبهر چيست دل امروز و فردا مي کند

پشت پلکت مينشينم پلک بر هم ميزني
عاقبت عشق است ما را زود رسوا مي کند

اين غم دوريت جا نم را به لب آورده است
دل اسير درد تنهاييست حاشا ميکند

 

خواب ...

 

چقدر بی تو
از خواب بپرم
شيشه‌ی آب را سر بکشم
و چيزی از پنجره بپرسم؟
چی بپرسم ديگر؟
خواب مرا نمی‌برد
می‌آورَد
تو را می‌آورَد
بی آنکه باشی ...

 

و حالا تو نیستی و ...

 

تا به حال
هوا را پاره کرده‌ای؟
تا به حال
آب را شکسته‌ای؟
تا به حال
شيشه بوده‌ای؟
...
نور می‌شوم
تا از ميانت عبور کنم
آب می‌شوم
قطره قطره بر کف دست‌هات
نفس می‌شوم
در سينه‌ات
حبس می‌شوم
در آينه
مرا ببين
...
حالا تو نيستی
و تباهی من
از همين لحظه
آغاز می‌شود ...

 

از دلتنگیت می‌میرم...

 

مرا با این بالش و این دو تا ملافه و این سه تا شکلات
روی میزت راه می د‌هی؟
می‌شود وقتی می‌نویسی
دست چپت توی دست من باشد؟
اگر خوابم برد
موقع رفتن
جا نگذاری مرا روی میز !
از دلتنگیت می‌میرم

وقتی نيستی
می‌خواهم بدانم چی پوشيده‌ای
و هزار چيز ديگر

تو بگو
چطور به خودم و خدا
کلافه بپیچم
تا بيایی؟

خنده‌های تو
کودکی‌ام را به من می‌بخشد
و آغوش تو
آرامشی بهشتی
و دست‌های تو
اعتمادی که به انسان دارم
...
چقدر از نداشتنت می‌ترسم ...

 

ستوه...

 

                            

                             در کجای این فضای تنگ بی آواز

 

 

                            من کبوترهای شعرم را دهم پرواز؟؟؟

 

دلم تنهاست...

 

به پیش روی من،تا چشم یاری میکند ،دریاست ...

 

چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست ...

 

دراین ساحل که من افتاده ام خاموش...

 

غمم دریا،دلم تنهاست ...

 

نغمه ی درد...

 

                                      غرق غم دلم به سینه می تپد

 

                                       با تو بیقرارو بی تو بیقرار

 

                                    وای از آن دمی که بیخبر زمن

 

                                 برکشی تو رخت خویش از این دیار

 

هوای تو...

 

یک شب هوای گریه
یک شب هوای فریاد
امشب دلم هوای تو کرده است

شب را
تا صبح
مهمان کوچه های بارانی
خواهم بود
و برگ برگ دفتر غمگینم را
در باران
خواهم شست
آنگاه شعر تازه ام را
- که شعر شهرهایم خواهد بود -
با دست های شاعرانه تو ،
بر دفتری که خالی است .
خواهم نوشت
ای نام تو تغزل دیرینم ،
در باران !

یک شب هوای گریه
یک شب هوای فریاد
امشب دلم هوای تو کرده است ...

 

كاش كورمي شدم...

 

وقتي كه مي رفتي
بهار بود
تابستان كه نيامدي
پاييز شد
پاييز كه برنگشتي
پاييز ماند
زمستان كه نيايي
پاييز مي ماند
تو را به دل پاييزي ات
فصلها را
به هم نريز

براي ديدن تو
هربار كه نمره عينكهايم
بالاترمي رود
بايد نزديكتر بيايي
كاش كورمي شدم

 

خدا...

 

ما بلد نيستيم از خدا
استفاده کنيم
مثلاً گلدانش را آب بدهيم
موهاش را نوازش کنيم
لب‌هاش را ببوسيم
دستش را بگيريم در خيابان
نازش کنيم شب‌ها
تا آرام بگيرد
برای دوزار
خرجش می‌کنيم
قهر می‌کند
می‌رود ...

 

نگاه...

 

                                                  تنها نگاه بودو تبسم میان ما

                                                      تنها نگاه بودوتبسم!

 

                                                             اما ... نه

 

                                                    گاهی از تب هیجان ها

                                                       بی تاب می شدیم

                                                       گاهی که قلبهامان

                                                       میکوفت سهمگین

                                                     گاهی که سینه هامان

                                                    چون کوره می گداخت

 

                                      دست تو بودو دست من ..این دوستان پاک...

                                         کز شوق سر به دامن هم می گذاشتند

                                            وزاین پل بزرگ...پیوند دستها...

                                           دلهای ما به خلوت هم راه داشتند!

 

عاشقانه‌های ناب

 

عاشقانه‌های ناب را

برای کسی می‌سرايند

که شعله‌ی اميد

در چراغ انتظار

پِت پِت کند

و فانوس راه

خاموش و آويخته باشد

به ديوار

من اما

برای تو

کلمه کم می‌آورم

بانوی من!

شعر بلد نيستم

وقتی آمدی

با چشم‌هام می‌گويم

عاشقانه‌های ناب را

برای آدمی می‌خوانند

تا از رنگ کلمات

خود را بيارايد

و زيباترين لباس‌هاش را

برای معشوق به تن کند

من اما

لباسی به تنت نمی‌گذارم

عاشقانه‌های ناب را

برای زنی می‌گويند

که با عطر کلمات

شبی

دل‌آرام شود

من اما

قرار ندارم

شبی آرام برای تو بسازم ...

 

نفس ...

 

نفسهايت را

پُک می زنم ؛

ريه هايم

غرق بوسه می شوند...

 

چقدر خوشبختم !

 

چقدر خوشبختم !

مي توانم بنويسم: آسمان آبي ست !

مي توانم بخندم

فكر كنم

گريه كنم ...

مي توانم در دلم به ابر و باد بد بگويم !

مي توانم عكس ِ سياه و سفيد تو را ببوسم

و باور كنم

كه در آنسوي سواحل ِ رؤيا

با تماس ِ نابهنگام گرمايي به گونه ات

از خواب مي پري !

 

تقدیم به تو...

 

                               وقتی تو با من نیستی،از من چه می ماند؟

 

                            از من جز این هر لحظه فرسودن چه می ماند؟

 

                              از من چه می ماند جزاین تکرار پی در پی

 

                             تکرار من در من..مگر از من چه می ماند....؟

 

                                  بی تو چه فرقی میکند دنیای تنهارا

 

                               غیر از غبارو آدم و آهن چه می ماند ؟

                              

                              وقتی تو با من نیستی از  من که می پرسد                                                                               

                          ازشعر و شاعر جز شب و شیون چه می ماند؟

 

                                       وقتی تو با من نیستی....

                                          

ندا ...

 

پشت اولين ابهام پاييزي

دستهايت بوي نان و ترانه مي‌داد

و نمكداني كه شكسته بود

زين پس

اسفندهاي هر سال را دود كن دختر !

اين روزها بادمجانهاي بم را هم آفت مي‌زند.

چه خوب گفت

ديوانه اي در ناكجا آباد شعر :

« ندا، نقطه اي شبيه عاشقم باش دارد »