اون روزها ...

آهنگ خاطره انگیز اون روزها از افشین مقدم



اون روزها

سر به هوا...

 

     غافلگیر عشق

                             سر به هوا میشود

                  

                                        بانگاهی  به بی قراری دریا

 

   ومن آن روز دیدم که چگونه قلب دخترک لیلی

 

                            می تپید

                                               در میان

                                    

          گیسوان بلند...

عشق...

 

      به ناگهان می آید

                        عشق را میگویم 

    بسان بهمنی

                     غلتان

                                  و صاعقه ای

               رخشان

                             می آید

   با هزاران لهجه

             

                         تا هم آواز قناری شود

 

  و در آینه ای به وسعت ملکوت

 

                        سیمای ازلی خود را بنگرد

 

 

 

نگاه تو ...

می خوام امشب بنویسم
شعری از ناگفته هامو
که تا شاید بشنوی تو
روزی از روزها صدامو

می نویسم این چه حسیست ؟
از غزل تا هر قصیده
شعر من هرچی که داره
از نگاه تو رسیده

می نویسم این چه حسیست ؟
که نهفته توی چشمات
یا سخاوت کدوم خاک
می کنه معنی دستات

تو نه تصویر یه شعری
تو نه ماهی تو نه مهری
تو تمامت وجودی
تو خود خود سپهری
تو نبود سایبانی
تو نه اهل این دیاری
تو نه تفسیر غریبی
تو حضور سبز نابی

از ترانه تا ترانه
از غزل تا هر قصیده
شعر من هرچی که داره
از نگاه تو رسیده
از نگاه تو رسیده

زمستان فاصله ها...

 

    دلم

           از مهر او تار عشق می بافد

     

       از شوق دیدارش

                         شعر

                                        خواهم آویخت

  مهربانترین نگاهش را

                           بر دیوار دل

       گرمترین کلامش را

   

                              بر گوش جان

  تا در زمستان فاصله ها

  

                           کور نماند اجاق خاطره ...

 

دلتنگی...

 

    تنگ غروب است

                                    و دلتنگی...

 بسان حزن گویای حیاط مدرسه ای تعطیل

        روح را

                                  به سوی غربت مجهولی میخواند

  و هزاران کلام ناگفته

       در هجوم

                      یادها

                              به یک آه .. بدل میشود

   تا شمع گونه

                      از فرار خویش فرود آید

 

 

خیلی دور ، خیلی نزدیک ...

 

عقاب من ...

حالا پرواز کرده‌ای

 بر بال فرشتگان نشسته

‌پيله‌بسته

 پروانه‌ای؟

 نه

 عقاب من

 آره

 تک‌سوار بی نقاب من

اين منم

 که گمشده‌ام

 يا تويی

 که پيدا نمی‌شوی؟

بدون رنگ

 با نوک انگشت‌هات

 مرا بر تنم نقاشی کن

 فقط

 چشم‌هام را باز بکش

...

گفتم بمان ...

گفتم: «بمان!» و نماندي
رفتي
بالاي بام آرزوهاي من نشستي و پايين نيامدي
گفتم
نردبان ترانه تنها سه پله دارد:
سكوت و
صعودُ
سقوط!
تو صداي مرا نشنيدي
و من
هي بالا رفتم، هي افتادم!
هي بالا رفتم، هي افتادم ...

تو مي دانستي كه من از تنهايي و تاريكي مي ترسم
ولي فتيله فانوس نگاهت را پايين كشيدي
من بي چراغ دنبال دفترم گشتم
بي چراغ قلمي پيدا كردم
و بي چراغ از تو نوشتم
نوشتم، نوشتم ...

حالا همسايه ها با صداي آواز هاي من گريه مي كنند
دوستانم نام خود را در دفاترم پيدا مي كنند
و مي خندند !
عده اي سر بر كتابم مي گذارند و رؤيا مي بينند
اما چه فايده؟

هيچكس از من نمي پرسد
بعد از اين همه ترانه بي چراغ
چشمهايت به تاريكي عادت كرده اند؟
همه آمدند، خواندند، سر تكان دادند و رفتند
حالا
دوباره اين من و
اين تاريكي و
اين از پي كاغذ و قلم گشتن

گفتم : « - بمان!» و نماندي
اما به راستي
ستاره نياز و نوازش
اگر خورشيد خيال تو
اينجا و در كنار اين دل بي درمان نمي ماند
اين ترانه ها

در تنگناي تنهايي ام زاده مي شدند؟

انتظار...

 

                   کدام راه است

                          که پای خسته را نشناسد

             کدام کوچه

                  خالی از خاطره است

 

          و کدام دل

                         هرگز نتپیده به شوق دیدار

   بیا

                  تا برایت بگویم

                               از سختی انتظار

       که چگونه در دیده های بارانی

                                     رنگ هذیان به خود میگیرد

 

ن.عباسی

 

عطش ...

از اين جا
تا جايي كه تويي
قدم نمي رسد
دست دراز مي كنم
چيزي مي نويسم
دريايي
دلي
قابي
غمي
از بي نشان
تا نشاني كه تويي
مرهم نمي رسد
در اين جا و اين دَم
رونقي نيست
عطشناك آنم
آن دَم نمي رسد ...

دیگر چه فرق می کند...

تو نیستی
اما من برایت چای می ریزم
دیروز هم
نبودی که برایت بلیط سینما گرفتم
دوست داری بخند
دوست داری گریه کن
و یا دوست داری
مثل آینه مبهوت باش
مبهوت من و دنیای کوچکم
دیگر چه فرق می کند
باشی یا نباشی
من با تو زندگی می کنم ...

???

ديگر هيچ فرقي نمي كند
آسمان قد پياله باشد يا دريا
حتي اگر پشت در خانه ات يك جفت كفش زنانه هم ببينم
نمي پرسم دستان چه كسي برايت
ياس و انار و كبوتر آورده بود
مي روم حوالي علاقه ي خلوت آن سال ها
مي روم دنبال كسي كه با من تا نور مي آيد
با من تا ستاره
با من تا دربند ، تا دريا
مي روم و ديگر نمي پرسم
سهم من از اين همه سبز كه سرودم چيست
حالا مي توانم لباس هاي سبزم رابيرون بياورم
و سياه بپوشم
مي توانم تمام ستاره هاي سبز را با تفنگ ساچمه اي هدف بگيرم
ديگر نه رد پاي پروانه را دنبال مي كنم
نه رنگين كمان را
همه چيز مال خودت
سه شنبه و دي و انار و كلمه
براي سه شنبه انار دانه كن
تمام روزهاي باران را از آستين آسمانت خشك كن
نام مرا هم در كوچه اي بن بست تنها بکار و برو
حالا يك فنجان قهوه براي خودت بريز
نه انگار صداي گريه اي غريب
از قصه هاي سفيد دختري
آيينه ات را خاموش مي كند
تو قهوه ات را بنوش ...

 

ابراهیم منصفی ...

ای که از آتش هجر تو کبابيم هنوز

خسی از شاخه جدا مانده برآبيم هنوز

جان از آن لحظه که در راه توداديم زدست

خانمان سوخته و خانه خرابيم هنوز

معتکف تا بسراپرده عشق تو شديم

سروپا غرقه دريای عذابيم هنوز

با يکی بوسه تو جمله طهارت کرديم

مست مست از دم آن کهنه شرابيم هنوز

معصيت کرده از آنيم که شيدای توييم

ديده ها خيره به يک آيه صوابيم هنوز

کاميابان شکرآب دهنت می نوشند

ما جگر تشنه در اقصای سرابيم هنوز

نفس بيداری ما بسته به ديدار تو بود

خوش به رويای تو در عالم خوابيم هنوز

ای دل...

ای دل دیگه غصه بسه
تا زنده ای دل بیکسه
...
ابراهیم منصفی



آهنگیه که این روزا بد کرده با دلم
امیدوارم خوشتون بیاد...

ای دل دیگه ...

عاشقانه ترین فصل عالم ...

با کاغذ بادبادک ساختن، فقط بهانه ای برای ویرایش
آخرین شکایت نامه ای ، بی اساس است ...
از روی مدار گیس های بلند آفتاب،
پا را فراتر گذاشته ای و اجازه داده ای سر انگشتانت ،
پوست باکره ی آسمان
 را با تو آشتی دهد!
ازل بود یا ابد نمی دانم!
حالا هم می بینم چندان زمانش مهم نیست!
یک هنگام طولانی بارها
در امتداد چند قطره اشک بی سرپناه
با من وعده داده ای
و همان جا عدالت خداوند
در صور اسرافیل زاییده شد!
هر صبح و هر شب کاغذ را به بادبادکی سرمست مبدل می کنی تا ،
در مصاف با بادبادک های هرجایی
تن دست خورده ی شعرهایت را آیتی بر معجزه ی خداوند،
کنند.
رسیده ای به روزی شبیه به یکی از روزهای سیب زده !
بوی خوش فریب سیب
نگاه های هرزه را از من دور می کند و چه سرخوشانه،
حوای نازنین شهر
یک آدمیت غریبه را
استنطاق می کند!

روی چند برگ شلاق خورده نوشته بودی !
پاییز از تو سرخوش تر است !
امسال که باران هم با آسمان قهر است
 تو همان پاییز را می خواهی ،
با
چتر خشک سفید من !
پاییز نگاه هایت مرا بهار می کند
می دانم بهانه است
اما آسمان می داند
بادبادک ها وحشی شده اند !
کاش کسی سرک نمی کشید به سرگردانی نامه هایمان!
اینجا ، پاییزی ست که عاشق شده است ....

درخت من ...

آنجا
درختی دارم برگریز
کز شبان
ستاره ها را می گرید و
ازروزان
          خورشید را
 
همیشه در پاییز
درختی دارم.

تا کی ؟

چکه
چکه

ابری از برگ
می بارد

تا کی درخت
دل سبک کند

و به خواب رود
در امتدادی از زمستان؟؟؟

 

تک برگ پاییزی ام...

تک برگ پاییزی ام
می گردم بر سر شاخه های طوفان، سرگردان

در این سوی زمان به تازیا نه های شقاوت
تا خته و نیافته ام
همدمی، همرهی و همگامی

تک سرخ سرخ پوشم
و دل به عبث می سایم
برین کوهسار سنگ دل

می پیچم به طوفان تنهاییها
و جدا خواهم رفت، جدا!

جدا از برگهای سبز سوزنی
جدا از برگهای خشک سیاه
جدا از برگهای پراکنده در هوا
جدا از برگهای رسوب کرده در چاله های آب
و جدا از پوسیدگی زمان

خواهم رفت
خواهم رفت
با خود و بی شما
با من و اندیشه های بهار

پاییز، پاییز است

در این پاییز
ای دل
از برگباری موحش در باد مهراس
این که
پاییز، پاییز است
برگ، برگ و
باد،باد
این که
پاییز ، همان مرگ است
برگ ، تویی و
باد ، عا بری همیشه است –
نه ، مهراس و
وقتی که برگباری موحش
بر شانه هایت می بارد
بگذ ر
از کوچه یی پاییز زده
در جادویش ، زیبا ، مرموز –

پاییزان غریب

پاییز غریب از راه رسیده است. گاه چنگ به دلم می زند و می خواهد دلم را ذره ذره کند. به پاییز غریبم گفته ام که دیگر با او غریبه نیستم و دیگر به او به چشم دشمن نگاه نمی کنم و دیگر از او رنجی جز رنج عشق ندارم. پاییز اینجا سحرآمیز است. در آسمان سحری اش آتش لانه می کند، در ظهر خاکستری اش سکوت و در غروب سرخش شبنم های یخ زده. پاییز اینجا را دوست می دارم مثل عصرهای تابستان کودکی ام و کوههای پازار. هرگز فراموش نمی کنم آن عصرهایی را که با دوستان بر قله ها می نشستیم تا تماشاگر غروب باشیم. پاییز اینجا را دوست دارم چرا که شعر در دلم لانه می کند و قصه در ذهنم رژه می رود تا آنجا که با عشق فریاد می زنم و می گویم که کودکی دیگر به دنیا آمد. بد نگوییم به پاییز، بد نگوییم به غروب و بد نگوییم به غربت چرا که همه از خود بودن، به خود رسیدن و با خود رفیق شدن می گویند.
خوشحالم که پاییزان تونست دومین پاییزشم ببینه.
صبور ، پرغرور و عاشق کنارم مونده
یه رفیق بی نظیر
تولدت مبارک پاییزان