آن روزها رفتند
آن روزهای خوب
آن روزهای سالم سرشار
آن آسمان های پراز پولک
آن شاخساران پراز گیلاس
آن خانه ها ی تکیه داده در حفاظ سبز پیچکها به یکدیگر
آن بامهای بادبادکهای بازیگوش
آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها
آن روزها رفتند
آن روزهایی کز شکاف پلکهای من
آوازهایم چون حبابی از هوا لبریز می جوشید
چشمم به روی هر چه می لغزید
آنرا چو شیر تازه می نوشید
گویی میان مردمکهایم
خرگوش نا آرام شادی بود
هر صبحدم با آفتاب پیر به دشتهای ناشناس جستجو می رفت
شبها به جنگلهای تاریکی فرو میرفت
آن روزها رفتند
آن روزهای برفی خا موش
کز پشت شیشه در اتاق گرم
هر دم به بیرون خیره می گشتم
پاکیزه برف من چو کرکی نرم
آرام میبارید
بر نردبام کهنه ی چوبی
بر رشته ی سست طناب رخت
بر گیسوان کاجهای پیر
و فکر میکردم به فردا ،آه
فردا
حجم سفید لیز.
آن روزها رفتند
آن روزهای خیرگی در رازهای جسم
آن روزهای آشنایی های محتاطانه ، با زیبایی رگ های آبی رنگ
دستی که با یک گل
از پشت دیواری صدا میزد
یک دست دیگر را
و لکه های کوچک جوهر ، براین دست مشوش، مضطرب ، ترسان
و عشق،
که در سلامی شرم آگین خویشتن را بازگو می کرد
در ظهرهای گرم دود آلود
ما عشقمان را در غبار کوچه می خواندیم
ما با زبان ساده ی گلهای قاصد آشنا بودیم
ما قلبهامان را به باغ مهربانی های معصومانه میبردیم
و به درختان قرض می دادیم
و توپ با پیغام های بوسه در دستان ما می گشت
و عشق بود ، آن حس مغشوشی که در تاریکی هشتی
نا گاه
محصورمان میکرد
و جذبمان میکرد
در انبوه سوزان نفس ها و تپش ها و تبسم های دزدانه
آن روزها رفتند
آن روزها مثل نباتاتی که در خورشید می پوسند
از تابش خورشید ، پوسید ند
و گم شدند آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها
در ازدحام پر هیاهوی خیابانهای بی بر گشت
و دختری که گونه هایش را
با برگهای شمعدانی رنگ میزد ، آه
اکنون زنی تنهاست
اکنون زنی تنهاست....
دیده ام سوی دیار تو و درکف تو
از تو دیگر نه پیامی نه نشانی
نه به ره پرتو مهتاب امیدی
نه به دل سایه ای از راز نهانی
تو به من دل نسپردی که چو آتش
پیکرت را ز عطش سوخته بودم
من که در مکتب رویایی زهره
رسم افسونگری آموخته بودم
بر تو چون ساحل آغوش گشودم
در دلم بود که دلدار تو باشم
وای بر من که ندانستم از اول
روزی آید که دل آزار تو باشم .....
فکر نکن
سردرد نگیر
عصبی نشو
اصلا زنگ در
تلفن
خواب
خیال
خلوت مرا نزن
این قدر نمک روی زخم من نپاش ...
با این همه
روزی اگر کنار بیراهه ای عجیب حتی
پیدایم کردی
چیزی نگو
تعجب نکن
حتما به دنبال تو آمده بودم
در چشمهای لیلی اگر شب شکفته بود
در چشم من شکفته گل آتشین عشق
لغزیده بر شکوفه ی لبهای خامشم
بس قصه ها ز پیچ و خم دلنشین عشق
اصلا چه فرق مي کند !؟
ها !
چه فرق مي کند
که ما
براي هم باشيم
يا براي غير !
نه من طاقت
گذر دارم
نه تو تاب سفر ...
براي هم
قفس ساخته ايم !
مِنَتَش را هم
ميگذاريم !
قفس ، قفس است
چه از طلا باشد
يا از ياد تو !
اصلا چه فرق مي کند !
ها !
من در قفس مي ميرم
حالا
چه در دست هاي تو باشم
يا در دست هاي غير ...
ميميرم ...
تمام گنجشکان
که در نبودن تو
مرا به باد ملامت گرفته اند
تو را به نام صدا میکنند
هموز نقش تو را از فراز گنبد کاج
کنار باغچه
زیر درخت ها
لب حوض
درون آیینه پاک آب مینگرند
تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده ست
طنین شعر نگاه تو در ترانه ی من
تو نیستی که ببینی چگونه میگردد
نسیم روح تو در باغ بی جوا نه ی من
...........
به خواب می ماند
تنها به خواب میماند
چراغ آیینه دیوار بی تو غمگینند
تو نیستی که ببینی چگونه با دیوار
به مهربانی یک دوست از تو می گویم
تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار
جواب میشنوم
تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو
به روی هرچه درین خانه ست
غبار سربی اندوه بال گسترده است
تو نیستی که ببینی دل رمیده ی من
به جز تو یاد همه چیز را رها کرده ست
غروب های غریب
درین رواق نیاز
پرنده ساکت و غمگین
ستاره بیمارست
دو چشم خسته من
درین امید عبث
دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است
تو نیستی که ببینی........
من پا به پای موكب خورشيد
يك روز تا غروب سفر كردم
دنيا چه كوچك است!
وين راه شرق و غرب چه كوتاه!
تنها دو روز راه ميان زمين و ماه .
اما من و تو دور
آنگونه دور دور ، كه اعجاز عشق نيز
ما را به يكدگر نرساند ز هيچ راه
آه ! ...
وقتی بالی
برای جَهِش هم نداری
بیخود پرواز را آرزو می کنی !
چه فرق می کند
در بیست سالگی باشی
یا در سی سالگی
وقتی بالهایت شکسته باشد
چه فرق می کند
آسمان به چه رنگ باشد
حتی توان آن را نداری سر بلند کنی
به آسمان سلام کنی !
وقتی روحت پیر شود
اصلا مهم نیست
بیست باشی
یا سی
یا پنجاه
خواهی
نخواهی
پیر شده ایی
مثل همان بالی که خواهی
نخواهی
شکست ...
مثل حس پرواز
که مُرد ...
حالا
هی بشین و
خودت را تحلیل کن
باور نداری
ولی تویی که با بالهایت
نَفَس می کشی
وقتی شکست
پیر شده ایی ...
با کوچه آواز رفتن نیست
فانوس رفاقت روشن نیست
نترس از هجوم حضورم
چیزی جزء تنهایی با من نیست ...
ترسم نیست بی تردید از جاده ، از سایه
تاریکِ تاریکم ، من از من می ترسم
من از سایه های شب بی رفیقی
من از نارفیقانه بودن می ترسم ...
هر شب
خاطراتت را
به مهرباني
به سينه مي فشارم
به مانند مادري
که
کودکش را به آغوش مي کشد ...
هر شب
خاطراتت را
به گرمي
لمس مي کنم
به مانند
اولين برخورد
بين دو عنصر
عاشق و معشوق ...
داغ مي کنم
آتش مي گيريم
پَر سوخته مي شوم
صبح هنگام
دور از جنازه سوخته ام
دو دست مرا ميابند
پُر از خاطرات ...
گُلم ...
دِلم ...
اين روزها که هر کسي
به دنبال شاخه گُل سرخي
براي گرفتن جواز ورود به دلي است ...
من به دنبال کور چراغي هستم
تا در اين شب هاي پوچ و کدر
تکه تکه بال هاي شکسته ام را
پيدا کنم ...
گُلم ...
دِلم ...
هياهوي دنيايِ سياه
سبب نَشُد
تا گُل بوسه هاي گرم تو را فراموش کنم ...
گُل بوسه هايي از جنس آب
از جنس آفتاب ...
گُل بوسه هايي که گاه
تا سال ها
تَعلُقِ خاطري فراتر از يک بوسه
به من داد ...
گُلم ...
دِلم ...
اين روزها
به گل هايِ سرخِ معصومي مي انديشم
که در عيدهاي سَمبُليک عشق
فداي خواسته هاي نا برابر
فداي تکرارها
فداي عادت ها
و فداي نامَردي ها و نامردُمي ها مي شوند ! ...
در اين ميان
من جانباخته تک شاخه گُلي هستم
که در دَستان تو
جان گرفت ...
گُلم ...
دِلم ...
به من نگاه كن
درست به چشم هايم
مي دانم كه تازه از زير چتر برگشته اي
مي دانم كه وقت نمي كني دلت برايم تنگ شود
ولي من از دلتنگي تمام وقت ها برگشته ام ...
سلام بر نگاه تو بلند آسماني ام
كه ازحضيض خاكها به اوج مي كشاني ام
من از تبار لحظه هاي تند سير زندگي
تو از تبار ديگري، بهار جاوداني ام
سراسر وجود من پر است از صداي تو
وجود من فداي تو، بيا به ميهماني ام
به ذره ذره جان من طلب زبانه مي كشد
ولي در اين حصارها اسير ناتواني ام
رسيده ام به مرگ خود، دراين غروب واپسين
بيا به چشم من نشين ، تمام زندگاني ام
شنيده ام كه مي رسي، نشسته ام به راه تو
سلام بر نگاه تو، بلند آسماني ام
تنها تویی 
