لحظه و احساس...

 

   تنها...

 

                 غمگین...

 

                                     نشسته با ماه

 

       در خلوت ساکت شبانگاه

 

                     اشکی به رخم دوید ناگاه

 

                                      

                                  روی تو شکفت در سرشکم

 

             دیدم که هنوز عاشقم

 

                                           آه...

 

بهترین بهترین من...

 

            در بنفشه زار چشم تو

 

                  من زبهترین بهشت ها گذشته ام

 

                                  من به بهترین بهار ها رسیده ام

           

 

                   ای غم تو همزبان بهترین دقایق حیات من

 

                                لحظه های هستی من از تو پر شده ست

          آه...

                                                                               

   در تمام روز

 

                    در تمام شب

 

                                 در تمام هفته

 

                                                در تمام ماه

 

                                                   در فضای خانه،کوچه،راه

 

                                درهوا،زمین،درخت، سبزه، آب

 

           در خطوط درهم کتاب

 

                          در دیار نیلگون خواب !

 

                                 ای جدایی تو بهترین بهانه ی گریستن !

 

                                           بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام

 

       ای نوازش تو بهترین امید زیستن !

 

                در کنار تو من زاوج لذتی نگفتنی گذشته ام...

                                               .

                                               .

                                               .

                                   خوب خوب نازنین من

 

                                                 نام تو مرا همیشه مست میکند

 

                        بهتر از شراب

 

                                         بهتراز تمام شعرهای ناب

 

       نام تو اگرچه بهترین سرود زندگیست

 

                                        من ترا به خلوت خدایی خیال خود:

 

             "بهترین بهترین من "  خطاب میکنم،

 

                                                         بهترین بهترین من !

 

شب ...

 

                                                                                                                                                                                                  صبوري شب


       به پايان مي رسد
                  در طلوع خورشيد
                               تا پر شود
                                    پياله ي نرگس
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               از صبح
                                                   و دل من


                           از زندگي

 

تورامن چشم درراهم...

 

 

       تورا من چشم درراهم ...

 

 

  شباهنگام...که می گیرند در شاخ "تلاجن"سایه ها رنگ سیا هی ها

 

 

                        وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم

 

 

                ترا من چشم در راهم

 

 

         شباهنگام در آندم که بر جادره ها چون مرده ماران خفتگانند

 

 

   در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام

 

 

              گرم یاد آوری یا نه

 

 

                      من از یادت نمی کاهم

 

 

                                  ترا من چشم در راهم....

 

دخترک..

 

دخترک نجوا کرد: خدایا با من حرف بزن

مرغ دریایی آواز خواند دخترک نشنید

سپس دخترک فریاد زد: خدایا با من حرف بزن

رعد در آسمان پیچید اما دخترک گوش نداد

دخترک نگاهی به اطرافش انداخت و گفت : خدایا بگذار ببینمت

ستاره ای درخشید اما دخترک توجهی نکرد

دخترک فریاد زد :خدایا به من معجزه ای نشان بده

یک زندگی متولد شد اما دخترک نفهمید

دخترک با ناامیدی گریست .

گریان گفت: خدایا با من در ارتباط باش .بگذار بدانم اینجایی

بنابراین خدا پایین آمد و دخترک را لمس کرد

اما دخترک پروانه را کنار زد و رفت

 

مرغ ماهیخوار...

 

رؤیا های سایه دارم را،

اقیانوس ها می بلعند

...

و او که غمگینترین ماهی دریاهاست

خاطره هر رؤیا را

می بخشد

به مرغ ماهیخوار.

 این جا

کنار کوچکترین رود جهان،

رؤیای بی سایه ای

خورشید را مویه می کند

 

دخترآیینه ها...

 

ای دخترآیینه ها، گیسو رها درباد

دستی تکان دادی وجودم گوشه ای افتاد

 

پائیزشد یا فصل موسیقی و دلتنگی

ان سان که جادوی نگاهت کرده هی بیداد

 

یک بیستون غم سینه ام را سنگ می بارد

انگارمی خواند برایم قصه ای فرهاد

 

آرام در چشمان من گسترده شد دریا

لبخندهایت سردوغمناک است با همزاد

 

گم مانده ام فانوس من درلحظه ها یی زرد

همراهیم کن... روشنی... گیسو رها درباد .

 

گفتگوی گل

 

تابهار

آغوش بگشاید

 

ازنگاهت

روشنی می گیرم و

ازدل سنگت

گفتگوی گل.

 

محکوم...

 

قطار

محکوم به ریل است

 

با کدام دست؟...

 

        از میان پلکهای نیمه باز

 

                          خسته دل نگاه می کنم

 

   مثل موجها تو از کنار من

 

            دور میشوی ....

 

                       باز دور میشوی...

 

                                           روی خط سربی افق

 

                 یک شیار نور می شوی

 

         با چه میتوان

 

           عشق را به بند کشید؟

 

                        با کدام بوسه ، با کدام لب؟

 

                                    در کدام لحظه در کدام شب ؟

 

                   مثل من که نیست میشوم ...

 

      مثل روزها...

 

          مثل فصل ها....

 

  مثل آشیانه ها...

 

                  مثل برف روی بام خانه ها...

 

                                او هم عاقبت

 

                                     در میان سایه ها غبار میشود

 

       مثل عکس کهنه یی

 

                       تار تار تار میشود...

 

                   

                  با کدام بال میتوان

 

                                    از زوال روزها و سوزها گریخت؟

 

          با کدام اشک میتوان

 

                  پرده بر نگه خیره زمان کشید؟

 

  با کدام دست میتوان

 

                                  عشق را به بند جاودان کشید؟

 

         با کدام دست؟....

 

موج...

 

            تو در چشم من همچو موجی

 

                         خروشنده و سرکش و نا شکیبا

 

    که هر لحظه ات می کشاند بسویی

 

                                  نسیم هزار آرزوی فریبا

 

 

    تو موجی

 

         تو موجی و دریای حسرت مکانت

 

                    پریشان رنگین افقهای فردا

 

                               نگاه مه آلوده ی دیدگانت

 

 

         تو دائم بخود در ستیزی

 

                      تو هرگز نداری سکونی

 

    تو دائم زخود می گریزی

 

        تو آن ابر آشفته ی نیلگونی

 

 

         چه می شد خدایا...

 

              چه می شد اگر ساحلی دور بودم ؟

 

   شبی با دو بازوی بگشوده ی خود

 

                  تورا می ربودم ....تو را می ربودم...

 

همیشه همین طور است...

 

همیشه همین طور است...

یکی می ماند

تا روزها و گریه ها را حساب کند

یکی می رود

تا در قلبت بماند

تا ابد...

یادته؟

می دونم که یادته چون همیشه هر وقت هرجا نشستی تعریف کردی

نمی دونم چی شد کنار هم نشستیم

ولی اگه ازم بپرسن خیلی خوب می دونم چرا کنار هم موندیم

همیشه می گی که ازم برگه خواستی

اونم فقط یه برگه

ولی من ندادم

جداً من ندادم؟

من که می دونم همیشه می خوای منو ازیت کنی

من که می دونم منو می شناسی

یادش بخیر ...

ولی افسوس که

همیشه یکی می رود و

یکی می ماند

که تنها بمانی با اندوه خویش

روزها و گریه ها را

به آسمان خالی ات سنجاق کنی

رسم رویاها همین است

...

خندیدم

گفت: دوستیم؟

گفتم: دوستِ دوست

گفت: تا کجا؟

گفتم: دوستی که تا نداره

گفت: تا مرگ؟

خندیدم و گفتم :

من که گفتم تا نداره

...

یادته؟

یه روز بارونی

هوس امام زاده زد به سرت

من که می دونستم دلت گرفته

دل منم گرفت

گفتی : بریم؟

تو که می دونستی من بهت نه نمی گم

می دونم دوست داشتی با تمام وجود بهت بگم آره

منم مثل همیشه با تمام وجود بهت گفتم بریم

تو می دونستی که من عاشق کله شقیاتم نه؟

یادته؟

بارون گرفت

چه تاریکیه آرامش بخشی

رسید به اونجایی که گفت:

باشه تا پس از مرگ

گفتم: نه نه نه گفتم تا نداره

آروم بودیم آروم

کی حدث می زد طوفان پیش رومونه؟

...

باورم نمی شه که رفتی

درسته خیلی وقتا رفتیم اومدیم رفتیم اومدیم

ولی ایندفعه ...

دلم برات تنگ می شه رفیق

رفیق روزهای خوب

رفیق خوب روزها

همیشه ماندگار من

همیشه در هنوزها

دلم برات تنگ می شه

خدا نگهدار...

روز مادر...

 

 

مادر...

 

مادرم

در نگاه پر فروغت در اعماق سكوتت تنها محبت را مي بينم

مهر تو در ذره ذره ي وجودم رخنه كرده

وحال به زيباترين ومقدس ترين واژه  (مادر) قسم مي خورم كه

دوستت دارم

مادر...

 

هوای تو...

 

دلم گرفته از تنهايی

اين روزها چقدر هوای تو می کنم

حتی غروب گريه برای تو می کنم

گاهی کنار پنجره می نشينم و

چشمی ميان کوچه رهای تو می کنم

خيره به کوچه می شوم اما تو نيستی

ياد تو ياد مهر و وفای تو می کنم

خود نامه ای برای خودم می نويسم و

آن را همیشه پست به جای تو می کنم

وقتی که نامه می رسد از سوی من به من

می خوانم و دوباره هوای تو می کنم

 

شاید...

 

              من ره به خلوت عشق هرگز نبرده بودم

 

               پیدا نمیشدی تو شاید که مرده بودم

                                            .

                                            .

                                            .

                             شاید که مرده بودم...

آيا مي داني؟؟؟

 

گاهي در نيمه شب

some times i wake up

بيدار ميشوم

in the middle of night

از ترس ميلرزم

shivering from fright

چون فکر مي کنم

because i think about

اگر تو اينجا نبودي

how it would be

چه مي شد

if you werent here

آن وقت نمي دانم

and then i wonder

که آيا واقعا مي داني

if you really know

برايم چقدر

how very much

ارزش داري

you mean to me

آيا مي داني در نظرم

how incredible

چقدر شگفت انگيزي

i think you are

آيا مي داني تا چه حد

how you are

بخشي از عواطف مني

a part of all my emotions

آيا مي داني که

how you are

عميق ترين معناي زندگي مني

the deepest meaning in my life

خواهش مي کنم هميشه بدان

please always know

که بيشتر از هر چيز ديگر در اين دنيا

that i love you

دوستت دارم

more than anything else in the world

 

 

مرا تنها گذار...

 

شب را نوشيده‌ام .
وبر اين شاخه‌هاي شكسته مي‌گريم.
مرا تنها گذار
اي چشم تبدار سرگردان!
مرا با رنج بودن تنها گذار.
مگذار خواب وجودم را پرپر كنم.
مگذار از بالش تاريك تنهايي سربردارم
و به دامن بي تار و پود رؤياها بياويزم.
سپيدي‌هاي فريب
روي ستون‌هاي بي سايه رجز مي‌خوانند.
طلسم شكسته خوابم را بنگر
بيهوده به زنجير مرواريد چشمم آويخته.
او را بگو
تپش جهنمي مست!
او را بگو: نسيم سياه چشمانت را نوشيده‌ام.
نوشيده‌ام كه پيوسته بي آرامم.
جهنم سرگردان!
مرا تنها گذار