(پاییز و من)

            تو در چشم من همچو موجی

                         خروشنده و سرکش و نا شکیبا

    که هر لحظه ات می کشاند بسویی

                                  نسیم هزار آرزوی فریبا

    تو موجی

         تو موجی و دریای حسرت مکانت

                    پریشان رنگین افقهای فردا

                               نگاه مه آلوده ی دیدگانت

         تو دائم بخود در ستیزی

                      تو هرگز نداری سکونی

    تو دائم زخود می گریزی

        تو آن ابر آشفته ی نیلگونی

         چه می شد خدایا...

              چه می شد اگر ساحلی دور بودم ؟

   شبی با دو بازوی بگشوده ی خود

                  تورا می ربودم ....تو را می ربودم...