برای بهترین دوستم...

 

 

  اشکهایم روی گونه هایم جاری میشود...

    نمیدانم از شوق شنیدن طنین صدایت است یا از موج زدن غم درآوایت...

    دوست دارم تو را

         که برایم رفیق راهی

  توراکه اینهمه پاکی

 و حتی نگاه گناه آلود زمانه

  نیالود تورا...

 

بیگا نگان

    هر چه میخواهند بپندارند...

   هرچه میخواهند بگویند...

  اما تو همچنان هستی و نور می بخشی...

     همانند آن ماه شب چهارده ...که سیاهی شب اورا تیره نکرد....

 

و اینک ای بهترینم...

   نه تنها خود روشنی بلکه روشنی هدیه میدهی....

 

شنیدن خستگیهایت...

     حس کردن غمهایت...

         هیچ آرامم نمیگذارد....

 

 به خود میپیچم و از ناتوانی خود بیزارم...

 

       آنگاه است که اشک به سراغم می آید

   تا از درد تنفر از خود رهاییم بخشد...

اما نمیدانم ؟آیا میشود یا نه ...؟

      

      اشکهایم را با غمهایت همراه بدان...

       

              اگر چه نیستم اما تو را در خاطرم می پرورانم...

                                        

                                             ای عزیزترین...

 

 

 

بوسه ...

 

گفتمش
شيرين ترين آواز چيست ؟
چشم غمگينش به رويم خيره ماند
قطره قطره اشكش از مژگان چكيد
لرزه افتادش به گيسوي بلند
زير لب غمناك خواند
ناله زنجيرها بر دست من
گفتمش
آنگه كه از هم بگسلند
خنده تلخي به لب آورد و گفت
آرزويي دلكش است اما دريغ
بخت شورم ره برين اميد بست
و آن طلايي زورق خورشيد را
صخره هاي ساحل مغرب شكست
من به خود لرزيدن از دردي كه تلخ
در دل من با دل او مي گريست
گفتمش
بنگر در اين درياي كور
چشم هر اختر چراغ زورقي ست
سر به سوي آسمان برداشت گفت
چشم هر اختر چراغ زورقي ست
ليكن اين شب نيز دريا يي ست ژرف
اي دريغا شبروان !‌ كز نيمه راه
مي كشد افسون شب در خواب شان
گفتمش
فانوس ماه
مي دهد از چشم بيداري نشان
گفت
اما در شبي اين گونه گنگ
هيچ آوايي نمي آيد به گوش
گفتمش
اما دل من مي تپد
گوش كن اينك صداي پاي دوست
گفت
اي افسوس در اين دام مرگ
باز صيد تازه اي را مي برند
اين صداي پاي اوست
گريه اي افتاد در من بي امان
در ميان اشك ها پرسيدمش
خوش ترين لبخند چيست ؟
شعله اي در چشم تاریكش شكفت
جوش خونن در گونهاش آتش فشاند
گفت
لبخندي كه عشق سربلند
وقت مردن بر لب مردان نشاند
من ز جا برخاستم
بوسيدمش

 

اینم به بهونه ی دل تنگی واسه پاییز ...

 

پاییز
ای بهار برگ ریز
پاییز
ای صدای قلب من
پاییز
ای گلشن آشنایی

سلام ...

چقدر به تو وابسته ام
در اولین شب زمستان
دلم برای تو تنگ می شود
و گونه هایم
خیابان نمناک
یک شب پاییزیست ...

به یاد دارم
شبهایی را که تا سحر
در خیابان های این شهر پاییزی
در زیر بغض ابرهایت قدم بر میداشتم
و خاطرات شیرین درد را با تو تکرار می کردم
و سحرگاه
رفتگر
خاطرات را جارو می کرد و به جوی می سپارد ...

به یاد دارم
غرش آسمانت را
در هنگام آشتی دو ابر ...

پاییز ای کاش میدانستم
به کجا خواهی رفت
تا نامه ایی برایت می نوشتم ...

پاییز آن شب یادت هست ؟
یادت هست با هم باریدیم ؟
یادت هست تو بر من فریاد میزدی و من ...
فقط می باریدم ...
پاییز
تو رفتی
ولی من به پاس آن شب
هنوز میبارم ..

پاییز
بهانه شب های دلتنگی
پاییز
پر احساس ترین معشوقه
پاییز
آغوش دلهای عاشق

خدانگهدار ...

 

 

بنده ی عشق...

 

                             فاش میگویم و و از گفته ی خود دلشادم

 

                         بنده ی عشقم و از هر دو جهان آزادم

 

                         نیست بر لوح دلم جز ا لف قامت یار

 

                           چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

 

                        تا شدم حلقه بگوش در میخانه ی عشق

 

                           هر دم آید غمی از نو به مبارکبادم

 

   

 

سال        نو       مبارک ...

 

بهار من ...

 

سرما

باغچه حیاط را چنگ می زند

تا از بهار اثری نماند

غافل از چشم های تو و سبزی انگشتانت

تا بهار راهی نمانده

دوباره به من نگاه کن

 

دارد بهار مي رسد اما ...

 

روز قرار مي رسد اما تو نيستي

آغوش يار مي رسد اما تو نيستي

هر صبح پشت پنجره گنجشك بي خبر

چشم انتظار مي رسد اما تو نيستي

در خاك هاي خشك نهالي كه كاشتي

كم كم به بار مي رسد اما تو نيستي

سنگيني سكوت درختان خانه را

يك دسته سار مي رسد اما تو نيستي

اي منتظر نشسته زمستان ، بهار را

دارد بهار مي رسد اما تو نيستی

 

بهار...

 

دلم گرفته

قدم هایم سنگینی می كند

كبوتر خیال ام خیال پرواز ندارد

كاش بهار زودتر بیاید

و همه با هم تولد غنچه ها را جشن بگیریم