فاش میگویم و و از گفته ی خود دلشادم

 

                         بنده ی عشقم و از هر دو جهان آزادم

 

                         نیست بر لوح دلم جز ا لف قامت یار

 

                           چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

 

                        تا شدم حلقه بگوش در میخانه ی عشق

 

                           هر دم آید غمی از نو به مبارکبادم