(پاییز و من)

غزل کم نوشتم ٬ تو را کم سرودم

برایت هزاران اگر هم سرودم

به یاد ِ تو بودم حوالی باران

اگر خیس و یکریز و نم نم سرودم

دو چشم سیاه تو در خاطرم بود

غزل را به رنگ محرم سرودم

تو را مثل حافظ ٬ تو را مثل سعدی

تو را مثل پیشینیانم سرودم

نگاه تو را در غزل ها همیشه

به زخم دل خویش مرهم سرودم

چرا پس جدا شد دو مصراع این بیت

دو دستی که با عشق در هم سرودم

تو را بارها گفته ام دوست دارم

اگر کم نوشتم ٬ اگر کم سرودم