(پاییز و من)

وقتی عشق صدایت می زند، دنبالش برو

اگرچه راهش سخت و سراشیبی است.

وقتی که با بالهایش تو را در آغوش می کشد، خودت را تسلیم او کن.

اگرچه ممکن است شمشیر پنهان در بال و پرش، تو را زخمی کند.

وقتی با تو صحبت می کند،

به او اعتماد کن.

اگرچه ممکن است صدایش، رویاهایت را پریشان کند،

همانطور که باد شمال بوستان را از بین می برد.

همانطورکه عشق تو رااوج می برد، همزمان تو را به صلیب می کشد.

عشق تو را می پرورد، همانطور که تو را هَرَس می کند.

عشق از قامه ات بالا می رود و شاخه های نازک ات که در زیر آفتاب تکان می خورند را نوازش می کند.....!