(پاییز و من)

این روزها

درست نمي دانم كه كجايم ؛

نمي دانم كه روزها چگونه مي گذرند ؛

مدام مي روم در باغچه براي پروانه ها دانه مي پاشم ،

پروانه ها هم مرا از ياد برده اند ،

آنقدر نيامدند كه تمام دانه ها در خاك جوانه زدند ،

پروانه ها يادشان

رفته کسی جایی

چشم براهشان است

جوانه ها سر بر آسمان بر ميدارند ،

من در خاك بخواب خواهم رفت ؛

پروانه ها مرا به ياد نخواهند آورد

... و هيچوقت به اين فكر نخواهم كرد كه

پروانه ام را

با گنجشكها عوضي گرفته باشم