مرا به پائيز ِ نجيبم ببخش ...
آه پائيز
کدامين نثر میتواند؛
اندوه زيبای تو را
مصور کند ؟
آقا من چتر نمیخواهم
لباس بارانی نيز
نياز ِ مرا اجابتی از تو نيست
تنها ؛
بگذار پنجرههای نگاه ِ تو نيز،
شوکت ِ اين مستی را دريابد
تو را به بهار ِ مقدست سوگند
مرا به پائيز ِ نجيبم ببخش ...
+ نوشته شده در دوشنبه چهاردهم آبان ۱۳۸۶ ساعت 22:1 توسط پاییزان
|
تنها تویی 