آه پائيز
کدامين نثر م
یتواند؛
اندوه زيبا
ی تو را
مصور کند ؟
آقا من چتر نم
یخواهم
لباس باران
ی نيز
نياز ِ مرا اجابت
ی از تو نيست
تنها ؛
بگذار پنجرهها
ی نگاه ِ تو نيز،
شوکت ِ اين مست
ی را دريابد
تو را به بهار ِ مقدست سوگند
مرا به پائيز ِ نجيبم ببخش ...