(پاییز و من)

غمگینم شبیه خیالِ نمور ِ تو که

به جان بیقرارم غُـــــر می زند..

غمگینم، درست شبیه به همین

غدۀ نبودنت که حالِ زندگی ام را بدخیم کرده است..

در شمایلِ یک سرطان

در باورم ریشه دوانده است و

مدام مرگ را

میان زندگی ام، به کُرسی می نشاند

با یک بغل اتفاق ِ عشق از راه می رسیدی..

دستی به سر و صورت ِ پریشان ِ شعرهایم می کشیدی..

و تکذیب می کردی، شایعۀ شوم نیامدنت را..

این زندگی بی تو

آنقدر تنـــگ است که

به تن ِ تنهایی ام زار می زند..