(پاییز و من)

تنهايی سردی است و تاريکی نبودنت در چشمانم لبريز

من مانده ام با قلبی به رنگ طنين

صدايت با دستانی پر از لمس بودن

و زمان تلخ نيافتن را تحمل ميکنم و ميدانم که چقدر در دنيای تنگ پنجره، آسمان بی قراری ميکند

وقتی که ميروی در لحظه های تلخ من جای پای رفتنت را به يادگاری می گذاری

با ابرهای آسمان شکلهايی ميسازم..از من..از تو..از بودن من و تو ... و آخری هيچ