مهتاب...

 

                                 آه ... ای مهتاب

 

                        تو شاهد اشکهایم باش...

 

             اشکهایی که از چشمه ی دلتنگی هایم

 

 

                                بغض هایم ...

  

                                شکوه هایم ...

                                       

                                        و

 

                               نا گفته هایم...

 

                                  می آیند                                                                      

                                        .

                                        .

                                        .

 

                             مدتها بود که مرا

 

 

             به میهمانی پرتوهایت نخوانده بودی...

 

خواستن...

 

                           من از هر چه بگویم ، تو می گویی که نمیدانم

                                تو میگویی که دیر گفتم ...دیر رسیدم

                                  تو از خستگیهایت برایم می گویی

                                             برایم مینویسی

                                  و من در عین خواستن نمی توانم

                                                  شاید...

                                اما .. دستانم را ببین ... در چارچوب

                                    این دیوارهای بلند گرفتارند

                                             لبهایم را ببین

                                     پشت این پنجره ی بسته

                                       آنها نیز بسته شده اند

                                                 اما...

                                         ای عزیزترینم....

                                         نه اینکه نخواهم

                      نه اینکه در حضور نور به روشنایی بی تفاوتم

                              نه اینکه خستگیهایت را نمی بینم

                               نه اینکه خواستنت را نمی فهمم

                                               نه....

                          تمام وجود من سریز از خواستن است

                                         خواستن تو

                                خواستن آرامش برای تو

                                          و اینک

                                          افسوس...

                              آنهنگام که برایت دیر می آیم

                    گویی تمام دنیا بر روی آرزوهایم آوار میشود

        و من چه دیوانه وار به اینسو وآنسو  مینگرم ... و می جویم تورا

        و حالا این بغض های سخت همدم خواب و بیداری من شده اند

                                     با آنها چه کنم ؟

                                  اینک تو باور کن مرا

                                     این خواستن را

                                     این نتوانستن را

                                     این سکوت را

                                         ........

                                   میدانم که سکوت

                              راهی به دریچه ای ندارد

                                 می دانم که سکوت

                            دیگر هیچ افسونگر نیست

                                 اگر چه ساده گویم

                                        اما.....

                             اعماق وجودم را بنگر

 

                                      که تورا

 

                                 فریاد می کنند ...

 

برای اوکه دوستش میدارم...

 

   کاش می دیدم ، چیست

 

         آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاری است ؛

 

    آه ، وقتی که تو ، لبخند نگاهت را

 

                 می تابانی

 

       بال مژگان بلندت را

                             می خوابانی

   آه، وقتی که تو چشمانت ،

 

           آن جام لبالب از جاندارو را

 

      سوی این تشنه ی جان سوخته ، می گردانی

 

  موج موسیقی عشق

 

            از دلم می گذرد

 

    روح گلرنگ شراب در تنم می گردد

 

        دست ویرانگر شوق

 

             پرپرم میکند ،ای غنچه ی رنگین ! پرپر!

 

                   من ،در آن لحظه که چشم تو به من مینگرد

 

      برگ خشکیده ی ایمان را

 

                                     در پنجه ی باد

 

      رقص شیطانی خواهش را

                   

                                   در آتش سبز

 

      نور پنهانی بخشش را

                               در چشمه ی مهر

 

  اهتزاز ابدیت را می بینم

 

       پیش ازین سوی نگاهت نتوانم نگریست

 

                     اهتزاز ابدیت را یارای تماشا یم نیست

 

     کاش می گفتی چیست

 

         آ نچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست

 

     

 

یکشب...

 

                                    یکشب ز ماورای سیاهی ها

                                  چون اختری به سوی تو می آیم

                                       بربال بادهای جهان پیما

                                   شادان به جستجوی تو می آیم

 

                                  یکشب چو نام من به زبان آری

                                     میخوانمت به عالم رویایی

                                   بر موجهای یاد تو می رقصم

                                   چون دختران وحشی دریایی

 

 

                                 از "زهره" آن الهه ی افسونگر

                                  رسم و طریق عشق می آموزم

                                  یکشب چو نوری ا زدل تاریکی

                                   در کلبه ات شراره می افروزم

                                 

آیینه شکسته...

 

                                دیروز به یاد تو و آن عشق دل ا نگیز

                                  بر پیکر خود پیرهن سبز نمودم

                               در آیینه بر صورت خود خیره شدم باز

                                  بند از سر گیسویم آهسته گشودم

 

                                عطر آوردم بر سرو بر سینه فشاندم

                                 چشمانم را ناز کنان سرمه کشاندم

                                  افشان کردم زلفم را بر سر شانه

                                   درکنج لبم خالی آهسته نشاندم

 

                           گفتم به خود آنگاه صد افسوس که او نیست

                              تا مات شود زین همه افسونگری و ناز

                                 چون پیرهن سبز ببیند به تن من

                              با خنده بگوید که چه زیبا شده ای باز

 

                              او نیست که در مردمک چشم سیاهم

                              تا خیره شود عکس رخ خویش ببیند

                           این گیسوی افشان به چه کار آید م امشب

                             کو پنجه ی او تا که در آن خانه گزیند

 

                          من خیره به آیینه و او گوش به من داشت

                           گفتم که چسان حل کنی این مشکل مارا

                         بشکست و فغان کرد که از شرح غم خویش

                           ای زن ، چه بگویم، که شکستی دل مارا

 

 

براي تو ...

سلام پری گلم...

 

سلام پری گلم... امروز به یاد آن روزها افتاده بودم و داشتم به سوتی های خودم می خندیدم.... کفشهای لنگه لنگه دم در... لیوان سرکه... شیرکاکائوی توی کافی شاپ... حالا هی بخند ...هی بخند و مرا دست بینداز... داشتم بیت حافظ را برای تویی  شرح می دادم که خود آشنای کوچه رندان لولی وش اویی... داشتم بیت حافظ را برای تویی می خواندم که خود زیباترین غزل ناسروده ای.... داشتم از سلسله موی دوست می گفتم که دیدم گیسوان خرمایی رنگ تو دور دستهایم حلقه زده است....یادت هست... رفتم سراغ سعدی و چند بیت از عاشقانه های او را مثال آوردم تا بگویم حلقه یعنی درکوبه و گاهی محفلی دوستانه و شاید گاهی یعنی گوشواره و انگشتری.... هنوز شب قصه را با شلال موهایت به پایان نبرده بودم که دیدم انگشتری پروانه را گذاشتی روبروی من... پروانه ای که بی پروایی های مرا می خواست با یک بال خسته بپرد...پروانه ای که می خواست بال نداشته باشد تا همیشه بر انگشت کشیده تو آشیانه داشته باشد....پروانه ای که همه دلخوشی اش این بود که می خواست همرنگ روسری صورتی تو باشد... او بال نداشت و من که شمع نیمه سوخته ی این ماجرایم داشتم بی پروبالی او را می نگریستم و بی پروا تر از پیش می گریستم....

 

 

 ... وحالا من دارم برای پروانه کوچک انگشتری ات، حکایت گل های باران خورده ای را می گویم که توی اردیبهشت باغچه کوچک ما همیشه چشم به راه هلهله پروانه هایند.... من دارم پوست می اندازم و فکر می کنم فردا روزی از پیله من، پروانه ای صورتی رنگ، سر بر خواهد آورد....آن وقت است که می توانم آرام گوشه بنفشه زار دامنت بنشیم و شهد و شراب بنوشم از تاکستان حوالی لبهات..... آن وقت است که هی می توانم دور تو بگردم.... می توانم تمام پروانگی ام را بریزم توی شعله های سرکشیده تو...می توانم شعله ور باشم...شعله ور تر باشم..... می توانم تمام باغچه را دور تو بگردم...تمام شهر بازی را... گاری عمو حاجی را...چرخ فلک را.... کهکشان راه شیری را... رنگین کمان چهارشنبه های شیراز را....همه سرگیجه های گنگ همیشه را .... و تو را

 

بلورین ...

 

چنان بلوريني

که بدون پيراهن

سايه نخواهي داشت !

 

دو چشم سیاه ...

 

سرم هوای  دو چشم سیاه کم دارد

 

 نسیم هر نفسم یک نگاه کم دارد 

 

به سحر ساحره ی چشم های خیس شما

 

 فرشته ی هوسم یک گناه کم دارد

 

 به جرم اینکه دلت آه هست و آهن نیست

 

 به جرم اینکه دلم درد و آه کم دارد

 

 تو را ربود و به آتش کشید در باران

 

 شبی که بعد تو مهتاب و ماه کم دارد

 

 دوباره هیئت چشمم به رنگ دریا شد

 

 و هفت رنگ نگاهت سیاه کم دارد

 

 هزار  و سیصد و چندین بهار رفت اما

 

 مسیر من به نگاهت دو راه کم دارد

 

شاعر من...

 

و در این روزمرگی

تنها

 طنین صدای توست که آرامم میکند  ...

  شاعر من...!!!

 

تقدیم به ندای عزیزم ...

 

چنان به موي تو آشفته‌ام به بوي تو مست
که نيستم خبر از هر چه در دو عالم هست

دگر به روي کسم ديده بر نمي‌باشد
خليل من همه بت‌هاي آزري بشکست

مجال خواب نمي‌باشدم ز دست خيال
در سراي نشايد بر آشنايان بست

در قفس طلبد هر کجا گرفتاريست
من از کمند تو تا زنده‌ام نخواهم جست

غلام دولت آنم که پاي بند يکيست
به جانبي متعلق شد از هزار برست

مطيع امر توام گر دلم بخواهي سوخت
اسير حکم توام گر تنم بخواهي خست

 

حرمت بي حريم

 

تو عاشقم بودي ...

تو عاشقم بودي و من تنها دوستت داشتم
من چون عاشقم بودي دوستت داشتم
تنها بهانه ي دوست داشتنم همين بود و بس ...

امشب قلم چه خودخواه – زشت - روي كاغذ مي رقصد

تو حريمي و من حرمت

تو حريم و حصار بين دوست داشتنم و عاشق گشتنم هستي
بگذار
بگذار تا بشكنمت ، بگذار اين حريم زشت را بشكنم تا عاشق گردم
بگذار تا بشكنمت ...

و من حرمتم
من حرمتِ عشقِ بي همتايتم
نگذار تا بشكنم
من را نشكن
من، اين حرمت عشقت، اين باكره ي بي رقيب را ...
نگذار تا دريده شود
نگذار تا خرد و خميده شوم

آري؛ امشب قلم چه خودخواه روي كاغذ مي رقصد
خودخواه همچون من ...

... دوستت دارم حرمت بي حریم

 

دل مغرور...

 

 

خيال خام پلنگ من به سوی ماه جهيدن بود
و ماه را ز بلندايش به روی خاک کشيدن بود

پلنگ من ـ دل مغرورم ـ پريد و پنجه به خالی زد
که عشق ـ ماه بلند من ـ ورای دست رسيدن بود

 

خداحافظ ...

 

گل شکفته ! خداحافظ اگر چه لحظه ی ديدارت
شروع وسوسه ای در من به نام ديدن و چيدن بود

من و تو آن دو خطيم آری موازيان به ناچاری
که هر دو باورمان ز آغاز به يکدگر نرسيدن بود

اگر چه هيچ گل مرده دوباره زنده نشد اما
بهار در گل شیپوری مدام گرم دميدن بود

شراب خواستم و عمرم شرنگ ريخت به کام من
فريبکار دغل پيشه بهانه اش نشنيدن بود

***

چه سرنوشت غم انگيزی که کرم کوچک ابريشم
تمام عمر قفس می بافت ولی به فکر پريدن بود

 

تو...

 

می رقصـــــــم٫میـــــان انگشت هام

تو...تاب نمی آوری

 

از چشم هایم سر می خوری